Pre nego što počnemo da se bavimo analizom temperaturnih nizova sa svih meridijana, da pogledamo kakvi su rezultati satelitskih merenja (1979-2005. godina)…

cryosat_over_ice

Veoma zanimljiv rad pod nazivom PROMENE LINEARNOG TRENDA TEMPERATURE VAZDUHA PO GEOGRAFSKIM ŠIRINAMA U PERIODU SATELITSKIH OSMATRANJA (PDF).

Sažetak: U radu su ispitivane promene linearnog trenda temperature vazduha po pojasevima od po 10º geografske širine od 1979. do 2005, na osnovu satelitskih podataka. Dobijeni rezultati ukazuju na prisustvo polarne amplifikacije (porast) temperature vazduha na severnoj hemisferi, u skladu sa modelima, dok promene na južnoj hemisferi ne odgovaraju modelima antropogenog efekta staklene bašte. Strogo matematički posmatrano, globalno otopljavanje je prisutno kao signifikantan trend na 54,18% površine planete, ali samo na najvišoj matematičkoj verovatnoći rizika hipoteze. Već na sledećem nivou verovatnoće, otopljavanje nema globalni karakter.

Zaključak: U radu je istraživan linearni trend temperature vazduha po geografskim širinama od po 10º u periodu satelitskih osmatranja (1979-2005). Pojava polarne amplifikacije (porast temperature vazduha sa geografskom širinom) prisutna je na severnoj hemisferi, što je u skladu sa modelima antropogenog efekta staklene bašte. Međutim, rezultati drugih autora za duže periode, kao i za pojedine regione oko severnog pola, ne ukazuju na polarnu amplifikaciju, što zahteva dalja istraživanja. Sa druge strane, polarna amplifikacija na južnoj hemisferi ne „funkcioniše“, odnosno trend temperature raste do pojasa 30-40ºS, a zatim opada, tako da od 50-60ºS pa sve do pola ima negativne vrednosti. Suprotno modelima antropogenog efekta staklene bašte, na samom južnom polu dostiže najvišu negativnu vrednost. S tim u skladu, masa leda na Antarktiku se poslednjih decenija povećava. Postojeće projekcije ne ukazuju na moguću katastrofu, i predviđaju doprinos otapanja antarktičkog leda globalnom nivou Svetskog okeana u rasponu od -0,17 do 0,2 m do kraja XXI veka (IPCC, 2001). Posmatrano po pojasevima od po 10º geografske širine, signifikantan trend porasta temperature odnosi se na 54,18% površine planete, ako se posmatra na najvišem statističkom nivou verovatnoće rizika prihvatanja hipoteze. Već na sledećem, nižem nivou verovatnoće rizika, pozitivan trend temperature vazduha je signifikantan na 48,00% površine planete i otopljavanje nema signifikantno globalni karakter. Na najnižem nivou verovatnoće rizika od 0,005 „globalno otopljavanje“ zauzima 40,11% Zemljine površine. Imajući u vidu dobijene rezultate našeg istraživanja, kao i rezultate nekih drugih autora, mišljenja smo da su neka tumačenja globalnog otopljavanja i njegovih posledica predimenzionirana. Očekujemo da će analiza promene trendova temperature na „gridovima“ veće rezolucije preciznije definisati geografski aspekt globalnog otopljavanja.

 

Autori rada: Vladan Ducić, Jugoslav Nikolić i Jelena Luković

 

Podeli
Jedan od osnivača i urednika portala MeteoPlaneta. Rođen je 1971. godine u Beogradu. Meteorologijom se intenzivno bavi od 1989. godine. Njegova omiljena oblast izučavanja u okviru meteorologije je KLIMATOLOGIJA, odnosno prikupljanje, obrada i analiza meteoroloških podataka. Uradio je veliki broj klimatskih analiza i stručnih radova iz oblasti klimatologije. Jedan od najznačajnijih prioriteta u njegovoj aktivnosti je očuvanje srpske meteorološke arhive, unos meteoroloških podataka sa celokupne teritorije Srbije, odnosno digitalizacija rezultata srpskih meteoroloških merenja i osmatranja. Njegovom ličnom inicijativom i angažmanom je urađena digitalizacija starih beogradskih merenja Vladimira Jakšića sa Senjaka (period 1848-1899).